اثر

اینها را چند وقت پیش در ایمیل به دوستان ادمونتونم فرستاده بودم. ولی چون
دوستان دیگر هم هر از گاهی می پرسند، گفتم که اینجا هم بگذارمش:

یک کم هم از حال و هوای شهر و زندگی اینجا: هر  دو تای این شهرهای "Rolling Meadows" (که شرکت آقای همسر در آن قرار دارد) و  "Arlington heights" (که خانه مان در آن است) حومه شهر "Chicago" هستند در  استان "illinois". اینطور که شنیدیم، اینجا که ما ساکنیم خدا را شکر از  شیکاگو آرامتر است. البته ظاهرا ملت اسم این دو تا حومه را خیلی نشنیده اند  و بیشتر محدوده ما را به اسم یک حومه دیگر یعنی "Schaumburg" (شامبورگ) می شناسند.

استان ایلینویز تقریبا در وسط (یک کم متمایل به شرق) کشور آمریکا قرار دارد. در نتیجه الان اختلاف ساعت ما با تهران ۹:۳۰ است. از نظر شمالی-جنوبی هم فقط یک استان تا مرز کانادا (در شمال) فاصله دارد.

شهر شیکاگو چسبیده است به یک دریاچه بزرگ به نام "Lake Michigan" که تا خانه ما حدود ۳۰-۴۰ دقیقه ای راه است. مساحت این دریاچه که در مرز آمریکا و کانادا قرار دارد حدودا ۵۸ هزار کیلومتر مربع می باشد (شد عین کتابهای جغرافی!!). به زبان خودمانی، حدودا یک هفتم مساحت دریاچه خزر. هوا هم اینجا بر خلاف ادمونتون هنوز پاییزی است. یعنی امروز که ۳ دسامبر است، هوا هنوز مثبت است و برف هم نیامده. ولی بر خلاف ادمونتون که خیلی وقتها هوا آفتابی بود، اینجا از وقتی که آمدیم بیشتر ابری است. فکر کنم آب و هوایش خیلی شبیه باشد به آب و هوای Kitchener-Waterloo. فقط احتمالا یک هوا گرمتر.

خانه مان یک بالکن بزرگ دارد، دو تا درخت بزرگ هم جلویش است که از داخل خانه شاخه هایشان پیدایند، ولی چون الان هیچی برگ براشون نمانده، من نمی دانم که چه درختی هستند! روبه روی خانه محوطه پارکینگ ساختمان است که البته فعلا خیلی آرام بوده و صدایش ما را اذیت نکرده. یک کمی چمنکاری با درختچه های کوچک که برگهاشون زرد و قرمز شده اند, چند تا کاج سبز پر رنگ و یک عالمه درخت دیگر
که فقط چوبهاشون براشون مانده اند ترکیب رنگ قشنگی به محوطه پارکینگ داده که حتی در هوای ابری هم می شود از آن لذت برد  :)   دیگر بقیه اش را باید بیایید ببینید! ؛)

تا جایی که من دستم آمده،  کلا موسیقی در مراسمهای کلیسا نقش ویژه ای را ایفا می کند. مثلا امشب بخش زیادی از مراسم اجرای گروه ارکستر بود. اکثر قریب به اتفاق دعاها هم در قالب همخوانی و به همراهی گروه نوازندگان است که پیانو و ویولنش واضح بود. بیشتر هم در پرده های بالا می خوانند. فکر می کنم که بررسی اثرات این ترکیب صدای خوانندگان و موسیقی در آن مدت زیاد روی مغز انسان می تواند موضوع تحقیق خوبی باشد. روی من که اثر جالبی داشته! انگار یک همهمه سنگین در مغزم باقی مانده و سرم را هم سبک کرده که امیدوارم با خوابیدن خوب شود. این است
که فعلا بروم بخوابم که دارم اینها را وسط خواب و بیداری می نویسم! فقط قبلش: اینها یک دعایی دارند که برایم خیلی جالب بود. "O lord! hear my prayer" به زبان خودمانی"و اسمع دعایی یا الله" خلاصه که در کلیسا هم می شود دعا کرد گاهی :)

از صبر تو حیران شده ایوب پیمبر

ای دختر زهرا، ای زاده حیدر

دم گرفته اند:

ای اهل حرم سید و سالار نیامد

علمدار نیامد علمدار نیامد 

حسین.....


و تپشهای دلم می گوید: زینب....

روضه شب تاسوعا اضطراب آور است. اضطرابی که انگار در وجود آدم می ماند تا
شب شام غریبان که خود خانم آرام می کنند کودکان را. با صبری که فقط خدا می
داند، با دستانی زخمی، خسته، زخم خورده که در سایه یدالله است که هنوز توان
دارد.  قصه فقط قصه رفتن و برنگشتن سقا نیست. علمدار لشکر است که می رود.
دست و بازوی حسین است که می رود. تکیه گاه و ستون خیمه ها است، قوت قلب
حسین بن علی است، مایه آرامش و امنیت خیمه هاست. و می رود و زنان و کودکان
بنی هاشم، زنان و دختران خاندان پیامبر تنها می مانند. نه در مدینه، نه در
کوفه که در کربلا. در میان خیل نامردانی که سبلت مردان گرفته اند. می رود
که بشود ماجرای اسیری نوامیس آل علی بن ابی طالب را از پس قرنها باور کرد.
وگرنه که اگر عباس بود، مگر کسی جرات می کرد به دختر امیرالمومنین نازکتر
از گل بگوید؟ باید برود که قصه سیلی و تازیانه را بشود باور کرد. باید برود
که بتوانند خیمه ها را آتش بزنند. باید برود که وجود هستی بشکند از نوای
"الان انکسر ظهری و قلت حیلتی".
و این همه اضطراب آور است. و خدا می داند که چه گذشته بر بانو زینب در آن ساعتهای اضطرار. داغ شنیدن این اضطراب در چند شب می شکند و بر دل ما میریزد و همین خردمان می کند. امان از دل زینب.....

به رسم ادب، به رسم عشق، به رسم کلافی که پیرزنی می برد به بازار برای
خریدن یوسف، دلم می خواست که از کربلا بنویسم. ولی گاهی انگار قلم یاری نمی
کند. من کجا و ذکر آن مولا کجا؟

خدایا! تو را به اضطرار زینب کبری سوگند، به اضطرار دل آن آقایی که این
ایام شاید مضطرتر از همیشه برای فرجش دعا می کند پایان بده. امن یجیب
المضطر اذا دعاه و یکشف السوء؟